Het verhaal 

van Enikő’s herstel

“Waarom ben ik tot nu toe niet volledig hersteld?”

Wanneer de kennis er al is, maar het gevoel nog het oude! Hieronder lees je het verhaal van Enikő. Het is de weg die zij heeft afgelegd, net als iedereen die definitief een einde wil maken aan een telkens terugkerende ziekte. Ook zij had haar worstelingen en moeilijkheden, totdat ze het Sleutels Mentorprogramma in Hongarije – in haar geboorteland – ontdekte.

Dit veranderde haar leven – na haar Biologika studie – zo ingrijpend dat ze besloot dit ook aan anderen te gaan leren. Hieruit is Conflictologika – de Sleutels geboren, wat inmiddels ook in Nederland beschikbaar is als dé vervolgopleiding van de Biologika Jaaropleiding, maar daarover later meer!

 

Lees hier Enikő’s verhaal vanuit het perspectief van haar mentor, József Váczy

Enikő is al meer dan twaalf jaar docent Biologika (Nieuwe Medicina, GNM) in Nederland. Naar aanleiding van haar eigen klachten had ze al lang ingezien dat er achter haar terugkerende nierbekkenontsteking en blaasontsteking een biologisch conflict rondom grenzen stellen zat.

Ze was op de hoogte van de biologische verbanden en ze wist wat ze anders zou moeten ervaren, maar de symptomen wilden maar niet volledig verdwijnen. De heftige, terugkerende ontstekingen in haar nieren kwamen na de Biologika conflictontdekking niet meer terug, maar haar nieren bleven zachtjes “terugpraten” en gaven nog jarenlang – met enige regelmaat – een beetje zeurende pijn. Teleurgesteld vroeg ze zich telkens af waarom ze dit niet kon voorkomen. Waarom gebeurde het keer op keer?

Iedereen heeft een verhaal-Biologika

Enikő: “Goed, we weten dat deze ervaringen bij deze ziekte horen, maar hoe lossen we het conflict op? Hoe zorg ik ervoor dat ik het niet zo ervaar, dat ik niet bang ben…?”

Een hand steekt een vraagteken op. Biologika

Voor verandering is theorie van de GNM niet genoeg, er is bewuste ervaring voor nodig.

Er ontbrak nog een schakel in het proces. De schakel die de theorie met de werkelijkheid verbindt, waardoor kennis een ervaring wordt en bruikbaar wordt in het dagelijks leven.

Enikő: „Bijvoorbeeld bij een grensmarkeringsconflict, ervaarde ik telkens dat ik geen nee kon zeggen, of als ik wel nee zei, dan was dat te zwak. Mensen voelden dat aan, en daarom gingen ze toch over die grens heen.”

Dit is waar de meeste mensen tijdens (hun Germaanse Geneeskunde / Biologische Natuurwetten leerprocessen) vastlopen: ze herkennen het patroon, maar ze slagen er niet in het te doorbreken, wat keer op keer tot teleurstelling en vaak tot nieuwe conflicten leidt.

Enikő’s nierbekkenontstekingen

begonnen de kop op te steken tijdens een eerdere relatie waarin de balans tussen geven en nemen volledig zoek was geraakt.

Enikő nam destijds de zorg voor het huishouden en de dagelijkse beslommeringen op zich, combineerde dit met een volledige werkweek en probeerde zich daarnaast staande te houden in een vreemd land met een vreemde taal. Binnen de relatie ontstond gaandeweg een rolverdeling waarin zij het gevoel had er grotendeels alleen voor te staan met de gezamenlijke verantwoordelijkheden, terwijl haar toenmalige partner zijn focus meer buitenshuis of op zijn eigen hobby’s legde.

Hoewel Enikő destijds dacht dat dit zo hoorde en het bleef accepteren, voelde ze vanbinnen dat de druk te hoog werd. Omdat ze haar eigen grenzen nog niet kon aangeven en geen nee durfde te zeggen, bleef ze koste wat kost voldoen aan het ideaalbeeld van de ‘pleaser’.

Grenzen stellen

betekent niet alleen dat er een lijn is waar anderen niet overheen mogen gaan, maar ook dat je moet voelen waar de ander ophoudt en waar jij begint. Wat kan de ander redelijkerwijs verwachten, en wat doe ik niet meer om de lieve vrede te bewaren? Wat accepteer ik en waarvoor laat ik mijn stem horen?

Sterker nog, een grens hoeft eigenlijk nooit expliciet te worden getrokken; deze ontstaat tegelijk met zelfvertrouwen en een stabiele identiteit. Dit zelfvertrouwen wordt door de ander aangevoeld, en die zal er niet eens aan denken om over een bepaald punt heen te gaan.

Zij gaf een nee-teken - Biologika

Uiteindelijk startte in het Sleutels Mentorprogramma die diepe innerlijke transformatie die haar niet alleen op theoretisch niveau het recht op haar grenzen teruggaf, maar haar ook in de praktijk in staat stelde om rustig en zonder schuldgevoel nee te zeggen.

Maar hoe is dat gegaan? Wat gebeurde er precies in het Sleutels Mentorprogramma?

Tijdens het programma – dat inmiddels is uitgegroeid tot een tweejarige Conflictologika vervolgopleiding op de Biologika opleiding – deed ze zoveel kennis op dat ze haar eigen overlevingspatronen scherper dan ooit kon doorzien. Maar ze kreeg niet alleen kennis; ze kon zichzelf ook in kleine stappen voortdurend uitproberen en veranderen in alledaagse situaties.

Ik hoef niet aan de verwachtingen van anderen te voldoen-Biologika

Deze Conflictologika – de Sleutels vervolgopleiding “lost geen conflicten op” en “werkt niet met technieken”, maar laat jou de emotionele patronen zelf te transformeren die de biologische conflicten überhaupt mogelijk maken, zoals:

  • ik moet aan de verwachtingen van anderen voldoen, ik moet me aanpassen
  • ik moet alles perfect doen, ik mag geen fouten maken
  • ik ben schuldig, ik heb iets verkeerds gedaan
  • ik moet een braaf meisje zijn, want alleen dan houden ze van me

Herken je jezelf in een van deze (overlevings)patronen?

Op basis van wat ze in deze opleiding had geleerd, onderzocht Enikő – over een langere tijd – in welke situaties ze voorheen voelde dat ze haar grenzen niet kon bewaken. Ze dacht na over hoe ze zich in die situaties precies had gedragen, en wat de factoren waren die ervoor zorgden dat ze weer dat kleine meisje van vroeger werd. Een woord, een klankkleur, een blik, een gebaar: dit zijn allemaal “sporen” (triggers) die haar terugbrachten naar het verleden, waardoor ze reageerde zoals vroeger.

In plaats van de oude patronen

Daarnaast bedacht ze hoe ze, in plaats van de oude patronen, anders zou kunnen reageren en wat de volgende keer haar gewenste reactie zou zijn. Zo benaderde ze elke situatie, en achteraf analyseerde ze in hoeverre de uitvoering was geslaagd ten opzichte van het geplande gedrag.

Deze strategie leidde er uiteindelijk toe dat ze dit na verloop van tijd niet meer alleen in gedachten kon doorlopen, maar dat ze in de concrete situaties ook daadwerkelijk anders begon te handelen en te voelen. Haar (nieuwe) zelfbeeld werd stap voor stap opgebouwd, haar persoonlijkheid werd stabieler, en ze kon rustiger, krachtiger en authentieker aanwezig zijn.

Innerlijke revolutie

En aan het einde van dit lange proces van emotionele rijping veranderde de kleine, zwakke, zichzelf wegcijferende Enikő, het “brave meisje”, in een volwassen, zelfverzekerde vrouw.

Enikő: “Nu voel ik me bijvoorbeeld geen verliezer meer, er is geen schuldgevoel. Ik zeg gewoon: ‘Dit nu even niet.’ En dat is het.”

Deze ogenschijnlijk eenvoudige zin is het teken van een complete innerlijke revolutie. Want als je vanbinnen werkelijk krachtig bent, hoef je jezelf of de ander niets meer te bewijzen. Je leeft gewoon, in verbinding met jezelf.

Het proces van emotionele rijping-Biologika

Enikő: “Daar is op zo’n diep niveau een proces op gang gekomen, waarna ik de uitdagingen en conflicten met meer innerlijke rust kan ervaren. Het voelt nu steeds minder als een conflict – of helemaal niet meer. En dat bevestigen mij sindsdien mijn gezonde nierbekken ook” 😉

“Waarom ben ik tot nu toe niet hersteld?” – Dit is geen vraag meer.

Als gevolg van de innerlijke, mentale groei verdween niet alleen het hoofdsymptoom, maar ook fysieke klachten waar ze niet eens aan had gewerkt: zoals haar likdoorns dat er al 30 jaar waren.

Enikő: “Er zijn heel interessante, positieve dingen gebeurd. Mijn likdoorns, dat ik al minstens dertig jaar op beide voetzolen had, verdween ook tijdens dit veranderingsproces. Terwijl ik daar helemaal niet aan heb gewerkt.”

“Wie of wat laat jou bewegen?”

Enikő had al sinds haar jeugd voortdurend last van wratten en likdoorns op haar voetzolen. Ze wist dat ze moest zoeken naar een situatie waarin ze ergens afstand van wilde nemen (wat ze onbewust associeerde met haar voetzolen), maar toch wilde dit symptoom niet verdwijnen. Tijdens de Sleutels opleiding, waarin ze zichzelf steeds bewuster leerde observeren en alerter werd op haar dagelijks leven, bleef er tijdens een van de studiedag ineens een vraag in haar hoofd hangen: “Wie of wat laat jou bewegen?”. Plotseling voelde ze dat dit perfect paste bij een conflict situatie die zich regelmatig in haar leven voordeed, en met dit inzicht opende zich een nieuwe dimensie in haar zelfreflectie.

Enikő’s partner houdt namelijk enorm van wandelen en vroeg haar regelmatig mee; hij verwachtte zelfs dat ze elke keer (praktisch elke dag dag) meeging. Enikő ervoer dit als een last en bleef maar uitleggen dat ze geen tijd had en andere dingen moest doen. Onder die druk deed ze uiteindelijk toch meestal wat haar partner wilde, hoewel ze er helemaal geen zin in had.

Wat ervoer Enikő op zo’n moment, en wat haar partner?

Voor haar partner was de wandeling een verademing, een gezellig uitstapje samen. Hij had immers als kind geleerd dat hij recht had op tijd voor zichzelf (“me-time”).

Een wandeling in het bos-patronen-Biologika

Enikő’s oude patronen

Enikő daarentegen was opgegroeid met het idee dat er voor zulke plezierige activiteiten nooit tijd was; er was altijd wel een taak te doen, en ontspanning in deze vorm was pure tijdverspilling. Dit was haar patroon, haar overtuiging. En deze overtuiging verweefde zich sindsdien met haar leven. Met andere woorden: wanneer haar partner haar meevroeg voor een wandeling, had ze het gevoel dat iemand haar “uit haar routine haalde” – een routine die bestond uit werk en verplichtingen. Voor haar betekende prestatiedrang en het volmaken van taken de veiligheid. Als iemand haar daarvan wilde afleiden of haar daaruit wilde “bewegen”, reageerde ze met spanning, en daaruit ontstond het symptoom van de wratten.

Het herschrijven van een oud patroon heeft ook effect op de rest

In het opleiding werkte Enikő niet aan dit specifieke conflictthema, maar aan het stellen de grenzen. Omdat de twee patronen echter dezelfde wortel hebben – een instabiele identiteit – had het geleverde innerlijk werk effect op beide mechanismen. Dit leidde ertoe dat na een paar weken alle wratten en likdoorns van haar voetzolen vielen!

Dit laat zien dat verandering nooit alleen optreedt daar waar we direct ingrijpen. Het hele systeem herstructureert zichzelf als we bouwen op een echt fundament. En dit is geen eenmalige verandering of weer een conflictoplossing, maar een duurzame, defintieve transformatie met diepe wortels.

De sleutel tot herstel is een nieuwe manier van functioneren

Deze opleiding is geen “leren van goeroes” of een “verzameling van methoden”. Het is niet de zoveelste techniek die je kunstje voor kunstje aanleert, maar een nieuwe manier van menselijk functioneren die jij kunt en gaat opbouwen.

Vrijheid-patronen-Biologika

Enikő: “Je zult niet afhankelijk zijn van iemand. Je zult niet afhankelijk zijn van een techniek, van een goeroe, van wie dan ook, of van een ideologie. Het gaat er juist om dat je jezelf werkelijk begrijpt, en vanaf dat moment ben jij degene die de regie heeft.

Dat is vrijheid!

Wanneer een extern systeem niet langer bepaalt of het goed met je gaat, maar je innerlijke kracht jou in staat stelt om je goed te voelen. Deze sleutel kan je niet meer worden afgenomen. En het is geen extern hulpmiddel dat dit in stand houdt, maar jouw eigen, opgebouwde authenticiteit, DE NIEUWE JIJ waar de oude conflicten niet meer geactiveerd worden.

Het grootste geschenk: wanneer je niet meer “moet willen”, omdat het vanzelf werkt

Enikő: “Wat je erin stopt, krijg je honderdvoudig terug – uiteraard ook in geld, maar ik bedoel vooral de levenskwaliteit die we ervoor terugkrijgen. Dit is echt een sleutel voor het leven die je in handen krijgt, en vanaf dat moment kan niemand die meer van je afnemen.”

Dit is het diepste herstel, wanneer je jezelf er niet meer constant aan hoeft te herinneren, niet meer hoeft te vechten en geen technieken meer hoeft in te zetten. Voor Enikő werkt deze sleutel sindsdien nog altijd.

Tot zover haar verhaal.

Enikő’s nierbekken en wratten herstel laat precies zien hoeveel een proces uitmaakt waarin je enerzijds systematische kennis krijgt over je eigen functioneren, en anderzijds een mentor je continu helpt om al deze kennis te gebruiken om je ingesleten patronen te veranderen. Zo’n mentor helpt ook om nieuwe perspectieven in te brengen die de opleiding deelnemer – vanwege diens routinematige gedachtegangen – zelf nooit zou bedenken, wat anders pogingen tot verandering zou blokkeren.

Enikő draagt de kennis sinds 2026 die zij tijdens het Sleutels Mentorprogramma heeft geleerd over in de vervolgopleiding Conflictologika – de Sleutels. Uiteraard in het Nederlands, nadat je de fundament opleiding Biologika succesvol hebt afgerond.

Dit helpt juist wanneer je al weet dat er iets niet klopt en je de verandering wel wilt, maar het je toch niet lukt omdat je overlevingspatronen en biologische conflicten je in de weg zitten.

NOTE 1.Vaak ligt er een onbewust patroon onder lichamelijke klachten. Een vertrouwd gedrag dat al jaren meedraait, zonder dat je het doorhebt. Met de 5 Biologische Natuurwetten in de hand, kun je naar de biologische logica achter klachten leren kijken. Niet om die klachten te bestrijden, maar om te begrijpen wat het lichaam probeert te vertellen. Zodat er ruimte ontstaat, om ander gedrag aan te leren waardoor de lichamelijke klachten niet meer nodig zijn.
NOTE 2. in deze tijden wanneer de kunstmatige intelligentie en AI een onderdeel vormen van ons dagelijks leven, vind ik (Enikö) het uiterst belangrijk om eerlijk, open en authentiek te zijn en met jullie, de lezers, te delen wat door mij, wat door een collega en/of wat door AI is gecreëerd. Daarom zal ik altijd onderaan elke blog dit aangeven. Zo blijven we en mijn blogs zo zuiver mogelijk.
Bovenstaande blog is:
  • geschreven door Enikö
  • geen AI hulp gebruikt, alleen grammaticaal laten corrigeren
fout: Content is protected !!